Arnhem, Velp, Oosterbeek, Elst, Huissen, Zevenaar

harp, harples, harpiste, festival

muziek, achtergrondmuziek, wereldmuziek, ouderen, zorg

hospice, concert, receptie, uitvaart, workshop

Biografie

Mijn harp en ik

Vanaf mijn tiende speel ik harp. Ik heb de beginselen geleerd van Anneke van Dijkhuizen op de stedelijke muziekschool in Arnhem, kreeg vervolgens les op de pedaalharp van Manja Smits en haar toenmalige docente Stefica Suzeck. Nu heb ik af en toe les van de Schotse harpiste Cheyenne Brown. Daarnaast heb ik workshops Zuid Amerikaanse muziek en jazzharp gevolgd en veel samengespeeld in verschillende ensembles. Daaruit kristalliseerde zich mijn eigen stijl en divers repertoire.

 

Het improviseren heb ik geleerd van het samenspelen met vrienden, thuis, op straat, op feestjes en in diverse ensembles in Nederland en in Honduras, waar ik lang woonde. Ik speel(de) in grupo musical Rascaniguas, grupo TrovaSon, Duo Encuentros, Dos Cuerdas Ensemble, Wereldmuziekformatie Konfusion, trio Moyamuna en met Monica Coronado en La Buena Nota.

 

Therapeutisch harpspel

Met de harp treed ik regelmatig op, vanaf mijn tienertijd, meestal bij feestelijke en speciale gelegenheden. Omdat ik de fijne warme klanken van de harp ook graag wil delen met kwetsbare mensen, begon ik in 2014 de opleiding voor therapeutisch harpspel. In 2016 heb ik mijn certificaat behaald bij het International Harp Therapy Program van Christina Tourin.
 Dit heeft me een nieuwe relatie met de muziek, de harp, met mij zelf en het publiek opgeleverd. Als therapeutisch harpist stem je je af met een bepaalde klankkleur op de persoon (je publiek, de gelegenheid). Je kan door de keuze van stijl en repertoire gericht bijdragen aan de behoeftes van dat moment:  op bijvoorbeeld ontspanning, verwondering, feestvreugde of sereniteit.

 

Cultureel antropoloog

Naast harpiste ben ik cultureel antropoloog en actief betrokken geweest bij projecten in Zuid Amerika, vooral in de culturele sector. Ruim 20 jaar woonde en werkte in o.a. Honduras. Als kind al wilde ik de wereld verkennen en ook mooier maken. Ik koos toen voor de studie culturele antropologie. De harp reisde altijd met me mee.
 De meest recente reis is onze verhuizing van Arnhem naar het dorp Leuvenheim. Mijn nieuwe avontuur op deze mooie plek is  het opzetten van harpstudio Arpalisa en het ontwikkelen van nieuwe projecten.

Na jaren bedenken en uitvoeren van grote sociaal artistieke projecten, kies ik nu voor het tegenovergestelde: het liefst werk ik in de intimiteit van een huiskamer, zorginstelling of ziekenhuis en maak contact met kwetsbare mensen, met de harpmuziek als middel. Ook speel ik af en toe in een asielzoekerscentrum. Als harpiste stap ik binnen zonder agenda, maar met mijn intuïtie en ervaring en speel dan voor een persoon of groepje mensen, afstemmend op de situatie, gericht op het welzijn van de ontvanger. Er is weinig taal nodig en er ontstaat steevast een fijne uitwisseling.

 

Kunst en cultuur zijn voor mij basis behoeftes van de mensheid, om ons te uiten, contact te maken, gezien en gehoord te worden, gevoelens te tonen, ons thuis te voelen, te genieten, verwonderen en de samenleving steeds een beetje mooier te maken. Of juist om tijdens moeilijke momenten een uitlaatklep te hebben, connectie te voelen en vrede te ervaren.

 

   

Mijn harp en ik

Vanaf mijn tiende speel ik harp. Ik heb de beginselen geleerd van Anneke van Dijkhuizen op de stedelijke muziekschool in Arnhem, kreeg vervolgens les op de pedaalharp van Manja Smits en haar toenmalige docente Stefica Suzeck. Nu heb ik af en toe les van de Schotse harpiste Cheyenne Brown. Daarnaast heb ik workshops Zuid Amerikaanse muziek en jazzharp gevolgd en veel samengespeeld in verschillende ensembles. Daaruit kristalliseerde zich mijn eigen stijl en divers repertoire.

 

Het improviseren heb ik geleerd van het samenspelen met vrienden, thuis, op straat, op feestjes en in diverse ensembles in Nederland en in Honduras, waar ik lang woonde. Ik speel(de) in grupo musical Rascaniguas, grupo TrovaSon, Duo Encuentros, Dos Cuerdas Ensemble, Wereldmuziekformatie Konfusion, trio Moyamuna en met Monica Coronado en La Buena Nota.

 

Therapeutisch harpspel

Met de harp treed ik regelmatig op, vanaf mijn tienertijd, meestal bij feestelijke en speciale gelegenheden. Omdat ik de fijne warme klanken van de harp ook graag wil delen met kwetsbare mensen, begon ik in 2014 de opleiding voor therapeutisch harpspel. In 2016 heb ik mijn certificaat behaald bij het International Harp Therapy Program van Christina Tourin.
 Dit heeft me een nieuwe relatie met de muziek, de harp, met mij zelf en het publiek opgeleverd. Als therapeutisch harpist stem je je af met een bepaalde klankkleur op de persoon (je publiek, de gelegenheid). Je kan door de keuze van stijl en repertoire gericht bijdragen aan de behoeftes van dat moment:  op bijvoorbeeld ontspanning, verwondering, feestvreugde of sereniteit.

 

Cultureel antropoloog

Naast harpiste ben ik cultureel antropoloog en actief betrokken geweest bij projecten in Zuid Amerika, vooral in de culturele sector. Ruim 20 jaar woonde en werkte in o.a. Honduras. Als kind al wilde ik de wereld verkennen en ook mooier maken. Ik koos toen voor de studie culturele antropologie. De harp reisde altijd met me mee.
 De meest recente reis is onze verhuizing van Arnhem naar het dorp Leuvenheim. Mijn nieuwe avontuur op deze mooie plek is  het opzetten van harpstudio Arpalisa en het ontwikkelen van nieuwe projecten.

Na jaren bedenken en uitvoeren van grote sociaal artistieke projecten, kies ik nu voor het tegenovergestelde: het liefst werk ik in de intimiteit van een huiskamer, zorginstelling of ziekenhuis en maak contact met kwetsbare mensen, met de harpmuziek als middel. Ook speel ik af en toe in een asielzoekerscentrum. Als harpiste stap ik binnen zonder agenda, maar met mijn intuïtie en ervaring en speel dan voor een persoon of groepje mensen, afstemmend op de situatie, gericht op het welzijn van de ontvanger. Er is weinig taal nodig en er ontstaat steevast een fijne uitwisseling.

 

Kunst en cultuur zijn voor mij basis behoeftes van de mensheid, om ons te uiten, contact te maken, gezien en gehoord te worden, gevoelens te tonen, ons thuis te voelen, te genieten, verwonderen en de samenleving steeds een beetje mooier te maken. Of juist om tijdens moeilijke momenten een uitlaatklep te hebben, connectie te voelen en vrede te ervaren.

 

Mijn harp en ik

Vanaf mijn tiende speel ik harp. Ik heb de beginselen geleerd van Anneke van Dijkhuizen op de stedelijke muziekschool in Arnhem, kreeg vervolgens les op de pedaalharp van Manja Smits en haar toenmalige docent Stefica Suzeck. Daarnaast heb ik workshops Zuid Amerikaanse muziek en jazzharp gevolgd en veel samengespeeld in verschillende ensembles. Daaruit kristalliseerde zich mijn eigen stijl en divers repertoire.

 

Het improviseren heb ik geleerd van het samenspelen met vrienden, thuis, op straat, op feestjes en in diverse ensembles in Nederland en in Honduras, waar ik lang woonde. Ik speel(de) in grupo musical Rascaniguas, grupo TrovaSon, Duo Encuentros, Dos Cuerdas Ensemble, Wereldmuziekformatie Konfusion en met Monica Coronado en La Buena Nota.

 

Therapeutisch harpspel

Met de harp treed ik regelmatig op, vanaf mijn tienertijd, meestal bij feestelijke en speciale gelegenheden. Omdat ik de fijne warme klanken van de harp ook graag wil delen met kwetsbare mensen, doe ik sinds september 2014 de opleiding voor therapeutisch harpspel. Dit heeft me een nieuwe relatie met de muziek, de harp zelf en het publiek opgeleverd. Als therapeutisch harpist stem je je af met een bepaalde klankkleur op de persoon (je publiek, de gelegenheid). Je kan door de keuze van repertoire gericht bijdragen aan de behoeftes van dat moment:  op bijvoorbeeld ontspanning, verwondering, feestvreugde of sereniteit.

 

Cultureel antropoloog

Naast harpiste ben ik cultureel antropoloog en betrokken bij projecten in Zuid Amerika, vooral in de culturele sector. Als kind al wilde ik de wereld verkennen en ook mooier maken. Ik koos toen voor de studie culturele antropologie. De harp reisde met me mee.

Na jaren bedenken en uitvoeren van grote sociaal artistieke projecten, kies ik nu voor het tegenovergestelde: het liefst werk ik in de intimiteit van een zorginstelling of ziekenhuis en maak contact met kwetsbare mensen, met de harpmuziek als middel. Ook speel ik wekelijks in een asielzoekerscentrum. Als harpiste stap ik binnen zonder agenda, maar met mijn intuïtie en ervaring en speel dan voor een persoon of groepje mensen, afstemmend op de situatie, gericht op het welzijn van de ontvanger. Er is weinig taal nodig en er ontstaat steevast een fijne uitwisseling.

 

Kunst en cultuur zijn voor mij basis behoeftes van de mensheid, om ons te uiten, contact te maken, gezien en gehoord te worden, gevoelens te tonen, ons thuis te voelen, te genieten, verwonderen en de samenleving steeds een beetje mooier te maken. Of juist om tijdens moeilijke momenten een uitlaatklep te hebben, connectie te voelen en vrede te ervaren.